Αυτό που αποκαλούμε θαύμα

Μέσα από αυτή τη δημοσίευση, θα ήθελα να φωτίσω ορισμένες πτυχές των φαινομένων που συνηθίζουμε να αποκαλούμε θαύματα.

Πρωτίστως, πρέπει να ξεχωρίσουμε τα αληθινά, αποδεδειγμένα θαύματα από όλα τα υπόλοιπα – εκείνα που είναι είτε αποκυήματα φαντασίας είτε προϊόντα υπερβολής, αν όχι σκόπιμης παραπλάνησης. Δυστυχώς, τα περισσότερα από αυτά που παρουσιάζονται ως θαύματα δεν συνέβησαν ακριβώς όπως μας τα περιέγραψαν. Άρα, δεν πρόκειται για θαύματα.

Ακόμα όμως κι όταν υπάρχουν αποδείξεις για κάποιο ανεξήγητο γεγονός που μας οδηγεί να το θεωρήσουμε θαύμα, χρειάζεται να δούμε και τη συνέχεια. Μόνο έτσι μπορούμε να βγάλουμε ακριβή και ουσιαστικά συμπεράσματα.

Το λέω αυτό γιατί, συχνά, ένα εντυπωσιακό περιστατικό που σπεύδουμε να χαρακτηρίσουμε θαυματουργό μπορεί, μέσα σε λίγες ώρες, ημέρες ή εβδομάδες, να απομυθοποιηθεί. Και τότε, η προηγούμενη δυσάρεστη κατάσταση επιστρέφει – συχνά ακόμα χειρότερη. Όμως, ελάχιστοι ενδιαφέρονται να αναζητήσουν την εξέλιξη της ιστορίας. Τι απέγινε ο άνθρωπος που βίωσε το θαύμα; Πώς συνεχίστηκε η ζωή του;

Μας αρέσει να ακούμε ευχάριστες ιστορίες, ακόμα κι αν περιέχουν υπερβολές. Προτιμούμε να σταθούμε στη στιγμή, χωρίς να ψάχνουμε τις λεπτομέρειες που συχνά θα αποκάλυπταν πως το υποτιθέμενο θαύμα δεν ήταν αυτό που φάνηκε αρχικά. Ακόμα όμως κι αν ήταν αληθινό, λίγοι έχουν τη διάθεση να διερευνήσουν τι ακολούθησε. Αναζητούμε το βολικό, το ευχάριστο – όχι την αλήθεια.

Αν λοιπόν συναντήσετε στη ζωή σας κάτι που μοιάζει με θαύμα, μην αρκεστείτε στην πρώτη εντύπωση. Ψάξτε να δείτε τι συνέβη μετά από καιρό. Παρέμεινε η θετική αλλαγή; Ή μήπως η δοκιμασία επανήλθε, ακόμα πιο έντονη; Τις περισσότερες φορές, ακόμη και στα πραγματικά θαύματα, η χαρά έχει κοντά ποδάρια.

Ξέρω πως λίγοι θα δεχτούν ότι αυτά που γράφω περιέχουν αλήθεια. Δεν πειράζει. Αρκεί που τέθηκε το ερώτημα.